Nine Years from One Email

In 2017 we were getting drawn into blockchain. Not the speculation, the value underneath it. We wanted projects that actually meant something. That search led us to a platform called Steem, today Hive. A blogging platform built on the chain, with ideas the others did not have. The more we dug, the more we believed in it.

Then we found out they were running an event. A festival for the community, in Lisbon. One problem: blockchain is full of anonymous people, and the organiser was known only by a nickname. It took us time just to find a way to reach him.

When we did, we kept it simple and honest. We love this platform. We love that you are building this for the community. We think we can add something real, and we would like to offer our skills. If you have not found anyone yet, we are ready.

We sent the email. Then we went back to work.

Here is how we think about a first message. It is genuine or it is nothing. Not an upsell, not a pitch, no pressure. You show that you exist and that you can offer something real. The other side sees it or they do not. Being needy never helps. You give value, and that is the whole of it.

Yoko3's founder, Rafał, already had a portfolio that spoke for itself, years of work with names like Iskra Lawrence, Ornella Muti, the founder of the fashion brand Shiatzy Chen, and many others. It certainly helped.

But looking back, the portfolio was not the thing that mattered most. The thing was being genuine. I believe I can add real value to this, because I know the field and because I believe in the idea.

Then days passed. Weeks. A month. The excitement faded on its own and we moved to other things, which is healthy. Waiting on every reply would wear you down.

Then the organiser called. "Do you still want to do it, come to the festival next month?" My head was already somewhere else, but it connected back to that first feeling. "It depends. If you can offer this and that, I might consider it." He agreed, no negotiation.

So we added the one thing that mattered. We will do it, but nobody tells us what to do. We take full freedom on this. His answer: "Yes, that is how we work. You do you." Deal.

Nine years later, we are still here, with hundreds of pieces made for the whole Hive ecosystem.

The event itself was just execution. The real work was blending into the feeling and the need of the crowd. Around 300 people from every corner of the world, freedom written on their foreheads. For the first time we covered a multi-day festival that was nothing like the usual, camera and drone moving between hackathons, talks, art, culture.

Then came the part nobody sees, pulling one after-movie out of hundreds of gigabytes of footage. Finding the highlights, choosing them, building the piece.

We made it for the whole community. And the community answered, almost 250 comments, and they still mean a lot to us today.

What stays with us most is not any single comment. It is where they came from. Every corner of the world, every background, all saying the same thing. The work was universal to the core.

Those years gave us more than footage. They taught us how to read clients, when to push and when to walk away from a project with no common ground, when to work hard and when to hand the lead to someone who should hold it.

And the blockchain itself taught us something most visual studios never touch, how security, authentication and systems actually work. That is why today we are not only a visual studio. We build automations, we build solutions, we work with the technologies brands and companies actually run on. The camera was the start. It was never the limit.

W 2017 coraz mocniej wciągał nas blockchain. Nie spekulacja, ale wartość, która leży pod spodem. Szukaliśmy projektów, które naprawdę coś znaczą. Tak trafiliśmy na platformę Steem, dziś Hive. Platforma blogowa oparta na blockchainie, z pomysłami, których inni nie mieli. Im głębiej kopaliśmy, tym bardziej w to wierzyliśmy.

Potem dowiedzieliśmy się, że organizują wydarzenie. Festiwal dla społeczności, w Lizbonie. Był jeden problem: blockchain jest pełen anonimowych ludzi, a organizator znany był tylko z ksywki. Samo znalezienie sposobu, żeby się z nim skontaktować, zajęło nam trochę.

Kiedy się udało, powiedzieliśmy to prosto i szczerze. Fajna ta platforma. Podoba nam się, że budujecie to dla społeczności. Wydaje nam się, że możemy dołożyć coś realnego, i chcemy zaproponować swoje umiejętności. Jeśli jeszcze nikogo nie znaleźliście, jesteśmy gotowi.

Wysłaliśmy maila. I wróciliśmy do pracy.

Takie są nasze spostrzeżenia przy pierwszej wiadomości. Albo jest szczera, albo jej po prostu nie ma. Żadnego dosprzedawania, żadnego pitchu, zero nacisku. Pokazujesz, że istniejesz i że masz coś realnego do zaoferowania. Druga strona to widzi albo nie. Naciskanie nigdy nie pomaga. Dajesz wartość i to jest cała rzecz.

Założyciel Yoko3, Rafał, miał już portfolio, które mówiło samo za siebie, lata pracy z nazwiskami takimi jak Iskra Lawrence, Ornella Muti, założycielka fashion brandu Shiatzy Chen i wiele innych. To na pewno pomagało.

Ale z perspektywy czasu portfolio nie było tak istotne. Najważniejsza była szczerość. Wierzę, że mogę wnieść tu realną wartość, bo znam tę dziedzinę i bo wierzę w ten pomysł.

Potem minęły dni. Tygodnie. Miesiąc. Ekscytacja sama opadła, a my zajęliśmy się czymś innym i to jest zdrowe. Czekanie na każdą odpowiedź by człowieka wykończyło.

Wtedy organizator zadzwonił. "Nadal chcecie to zrobić, wpadniecie na festiwal w przyszłym miesiącu?" Głowa była już zupełnie gdzie indziej, ale to połączyło się z tamtym pierwszym uczuciem. "To zależy. Jeśli możecie zaproponować to i to, może się zastanowię." Zgodził się, bez negocjacji.

Więc dorzuciliśmy tę jedną rzecz, która miała znaczenie. Zrobimy to, ale nikt nam nie mówi, co mamy robić. Bierzemy pełną wolność w tym projekcie. Jego odpowiedź: "Tak, my tak właśnie działamy. Róbcie po swojemu." Umowa stoi.

Dziewięć lat później wciąż tu jesteśmy, z setkami materiałów zrobionych dla całego ekosystemu Hive.

Samo wydarzenie było tylko wykonaniem. Prawdziwą pracą było wczucie się w nastrój i potrzebę tłumu. Około 300 osób z każdego zakątka świata, z wolnością wypisaną na czołach. Pierwszy raz nagrywaliśmy kilkudniowy festiwal, a ten był wyjątkowy, nie przypominał żadnego typowego, kamera i dron przemieszczające się między hackathonami, rozmowami, sztuką, kulturą.

Potem przyszła część, której nikt nie widzi, wyciągnięcie jednego after movie z setek gigabajtów materiału. Znaleźć najlepsze momenty, wybrać je, zbudować z tego całość.

Zrobiliśmy to dla całej społeczności. I społeczność odpowiedziała, prawie 250 komentarzy, które do dziś wiele dla nas znaczą.

Najmocniej zostaje z nami nie pojedynczy komentarz. To, skąd pochodziły. Z każdego zakątka świata, z każdego środowiska, wszyscy mówili to samo. Ta praca była uniwersalna do rdzenia.

Tamte lata dały nam więcej niż materiał filmowy. Nauczyły nas czytać klientów, kiedy naciskać, a kiedy odpuścić projekt, w którym nie ma wspólnego gruntu, kiedy zasuwać, a kiedy oddać prowadzenie komuś, kto powinien je trzymać.

A sam blockchain nauczył nas czegoś, czego większość studiów wizualnych nigdy nie dotyka, jak naprawdę działa bezpieczeństwo, uwierzytelnianie i systemy. Dlatego dziś nie jesteśmy tylko studiem wizualnym. Budujemy automatyzacje, budujemy rozwiązania, pracujemy z technologiami, na których brandy i firmy realnie działają. Kamera była początkiem. Nigdy nie była granicą.